ALVARAK

GÜNCEM ‘DEN..

Yolun başında mıyım yoksa sonunda mı? Bir uçurumdan düşer gibi boşluktayım.. Bir yanım dokunuyor hakikate, bir yanım biçimsiz, şekilsiz..

Sana senin sözlerinle hitap etmek istiyorum.  Becerebilir miyim bilmiyorum?

Evet anlatılamaz bir durum bu; sözlerim duygularımın rengine çalamıyor bir türlü.. Yanaşamıyor bir türlü kıyına. Söylemek isteyipte bilemediğim, sözcüklere yükleyemediğimi sana ithaf ediyorum.

Geminin ardında kalan beyaz köpükler gibi olmak istemiyorum; isterik ve aceleci.. Ve silinmekliğe mahkum.. Onlar gibi hep geminin ardında olsam da bir görünüp bir kaybolmamalıyım; sıddıki olmalı duruşum..

Bilmem sana ulaşan nedir sözlerimden; seni yakalayan, layık..

Yunus gibi karanlıklarda hissediyorum kendimi, ya da Yusuf gibi.. Yalnız; durağım bir kuyu değil..

-Evet farkındayım çok klasik sözlerim. Diyorum ya, kelimelerim aciz ve eksik benim. Bu yüzden kusurlu tüm söylediklerim.

Ben mi? Eksiğim; kalemim ve çıkardığı gürültüyle doldurma hevesindeyim, dışarıdan bakınca görünmeyen o  zifiri boşluğumu..

Yazdıkça boşluğum mu artıyor yoksa ben mi eksiliyorum?

…

Ah evet , belki de bunca düşünmekten sıyrılıp , sızıp kalsam bir kenarda.. Olan bitenden varlığımdan ve yokluğundan habersiz olsam.. Mecnuni olsam; onun dilsizliğiyle susup, harabelerimi tamir etmek için aşka eman versem.. Düşünmekten ve kelimelerin eksikliğinden nasıl kurtarabilirim kendimi, gelgitlerin esaretinden, mecburiyetlerden, slovluğuna ayak uyduramadığım hayattan,  kalbimdeki darlıktan, ışığını yakalayamadığım ümitten, sağımdan soluma dönerken taşıdığım o ağırlıktan… Ya da daha ötesi nasıl diyeyim; bu dünya da sonsuzca hissettiğim o sürgünlükten.. Sıyrılsam -belli zaman aralıklarında en azından -..Ah! Ne olur sıyrılsam.

Sıyrılsam ve bütün insanlık bana imrense…

                                                                                                                      Garip